Persbericht / Zondagskind – Thom Geurts

29 oktober 2026

Op vrijdag 6 november verschijnt bij uitgeverij Magonia de roman Zondagskind van Thom Geurts

Op een vijfenzestig jaar oude foto zien we een kleuter die op zijn moeders schoot zit. Kijkend naar het beeld hoort de ik-figuur in ‘Zondagskind’ de kleine jongen vertellen.

Ooit kreeg de ik-figuur van zijn moeder een oude vulpen: de pen van zijn vader die stierf toen hij nog een baby was. Te jong voor herinneringen. Zijn moeder kon na het verlies van haar man niet meer alleen voor haar zoontje zorgen. Hij werd opgevoed door zijn tantes, zijn oma, maar vooral en onuitwisbaar door zijn opa.

Met die oude vulpen schrijft de ik-figuur op wat hij het jongetje hoort vertellen. Over angsten, tederheid en dromen en het vele waarop hij geen vat heeft. Over zijn helden, vlinders, salamanders en hagedissen, hun pijn en zijn pijn. Zijn schaamte, zijn eenzaamheid. De verhalen groeien met de jongen mee. Zo schrijft de man in dit boek een vertelling van zijn kinderjaren.

De pen van zijn vader, die hij zich niet kan herinneren, schrijft wie hij is.

 

De auteur

Thom Geurts (Tilburg, 1956) woont al zijn hele leven in Tilburg. De stad van zestig jaar geleden is het decor van dit boek. Hij studeerde theologie en filosofie, werkte als leraar, onderzoeker en docent op hogescholen en universiteiten. Hij is gefascineerd door de manier waarop mensen in moderne samenlevingen omgaan met levensvragen. En op de rol die hun levensverhaal daarbij speelt. Levensverhalen kunnen mensen verbinden met anderen en ook met zichzelf. Door ze met liefde te vertellen en er met aandacht naar te luisteren.

Fragment

Op de vierde foto zit ik op mama’s schoot in de zon op een bank onder bomen. Dat moet het wandelbos zijn. Ik vertel en kijk van haar weg. Ik ben drie. Ik pak de foto uit de la. Het kan niet, maar toch gebeurt het: ik hoor haar weer! Niet de woorden. Haar stem hoor ik. Warm trilt haar lijf in mijn rug. Een stem is een lichaam dat leeft. Haar arm om mij heen. Haar hoofd boven het mijne. Haar stem is woordeloze muziek. Ze is mijn huis, hier onder de bomen. Ik ruik mama’s zeep. En ik voel haar zachte klank. In dit huis mag ik vertellen, en kan ik dat ook. Wij tweetjes. Haar muziek vraagt. Woorden hoor ik nog niet. Ik hoor alleen het vragen.

Voor de redactie

Zondagskind / paperback met flappen / 2016 pagina’s /  978-90-837438-8-2 / NUR 301/ € 22,95

Meer informatie, aanvraag recensie exemplaar en interview aanvragen: l.jansen@orange.fr / 0653105031